Pozyskiwanie tureckich produktów żywnościowych na rynek japoński

Japonia kupuje inaczej niż niemal każdy inny rynek w zasięgu krajów obsługiwanych przez TeraVellę. Nie jest największym importerem tureckiej żywności i rzadko jest najtańsza w obsłudze, ale nagradza dokładnie te cechy, które może zaoferować butikowy, oparty na dokumentacji dostawca: spójność, identyfikowalność i produkt z historią za sobą. Dla kupującego po japońskiej stronie sprawia to, że pytanie zaopatrzeniowe jest mniej o cenę, a bardziej o to, czy dokumentacji można zaufać przesyłka po przesyłce.

Gdzie skupia się popyt

Turcja jest już drugim co do wielkości dostawcą suszonych owoców dla Japonii po Stanach Zjednoczonych, z udziałem około 16% wolumenu importu, a suszone figi są flagowym produktem tej pozycji: turecki eksport suszonych fig do Japonii wzrósł o około 17% do około 10 milionów dolarów amerykańskich, a japońscy producenci wyrobów cukierniczych, dżemów i napojów używają fig jako składnika pozycjonowanego pod błonnik i przeciwutleniacze. Suszone morele poruszają się w tym samym koszyku importowym. Orzechy laskowe idą za nimi, wspierane dedykowaną promocją tureckich orzechów laskowych wśród japońskich konsumentów oraz rosnącym segmentem kremów orzechowych i czekolady. Oliwa z oliwek to również udokumentowana szansa — turecki wydział handlowy w Tokio opublikował dedykowany raport rynkowy na jej temat — choć dominują pochodzenia hiszpańskie i włoskie, a turecki dostawca konkuruje historią jakości, a nie obecnością na półce. Koncentrat soku jabłkowego i inne soki owocowe dopełniają obraz, przy czym egejscy eksporterzy publicznie celują we wzrost eksportu produktów owocowo-warzywnych do Japonii i Korei z około 63 milionów do 100, a potem 200 milionów dolarów amerykańskich.

Luka miodowa

Jedna kategoria zasługuje na osobną uwagę, bo liczby są tak nierówne. Turcja jest drugim co do wielkości producentem miodu na świecie, a mimo to jej eksport miodu do Japonii wyniósł zaledwie około 38 ton, około 336 tysięcy dolarów amerykańskich, plasując ją na około 21. miejscu wśród dostawców Japonii. Japońska kultura miodu premium i prezentowego jest silna — kategoria Manuka pokazuje, ile wartości może nieść monoflorowy miód z proweniencją — a turecki miód sosnowy, kategoria, w której turecka produkcja dominuje globalnie, ledwie został zaprezentowany japońskim kupującym. Wydział handlowy w Tokio opublikował dedykowany raport o miodzie właśnie z tego powodu. TeraVella sama nie produkuje miodu; pozyskuje go przez zweryfikowaną sieć dostawców z dokumentacją na poziomie partii, co jest dokładnie formatem, jakiego potrzebuje japoński importer żywności premium.

Woda różana i olejki eteryczne dla J-beauty

Japoński rynek kosmetyków naturalnych i organicznych szacowany jest na około 26 miliardów dolarów amerykańskich, rosnąc w tempie blisko 5% rocznie, z formulacją botaniczną, pozycjonowaniem wegańskim i zrównoważonym rozwojem obecnie w głównym nurcie, a nie w niszy. Woda różana Damask i olejki eteryczne z regionu Isparty w Turcji pasują do tego popytu bezpośrednio i leżą w sercu własnej sieci produkcyjnej TeraVelli. Po stronie regulacyjnej japoński importer składa zgłoszenie importowe kosmetyku do ministerstwa zdrowia i ponosi odpowiedzialność za zgodność z listą składników zakazanych i ograniczonych; od dostawcy surowca potrzebuje kompletnej dokumentacji INCI, pliku specyfikacji i spójnej analizy partii.

Czego faktycznie wymaga japońska regulacja

Japonia nie ma centralnego systemu rejestracji zakładów, jaki działa w Chinach czy Korei. Bariera przebiega zamiast tego przez Ustawę o higienie żywności: dodatki do żywności działają na liście pozytywnej, więc produkt zawierający barwnik albo konserwant niezatwierdzony przez ministerstwo zdrowia po prostu nie może wjechać, a limity pozostałości pestycydów są surowe. Badania aflatoksyn na granicy to praktyczny problem dla suszonych fig, orzechów laskowych i pistacji — te kategorie są ściśle monitorowane, a odrzucona partia może zakończyć relację, a nie tylko kosztować jedną wysyłkę, dlatego analiza laboratoryjna przed eksportem jest krokiem nienegocjowalnym. Ustawa o etykietowaniu żywności wymaga etykiety w całości w języku japońskim, w tym nazwy i adresu importera, a każda deklaracja „organiczne” wymaga certyfikacji JAS organic, a nie samego tureckiego certyfikatu. W praktyce to wszystko sprawia, że praca przez zaufanego japońskiego importera albo dom handlowy jest bliska warunkowi koniecznemu.

Współpraca z jednym partnerem zaopatrzeniowym

Japoński kupujący pracujący jednocześnie w suszonych figach i morelach, orzechach laskowych, miodzie i surowcu do wody różanej korzysta z jednego tureckiego partnera, który stosuje tę samą analizę przedwysyłkową, dokumentację partii i wsparcie japońskiego etykietowania w każdej kategorii, zamiast kwalifikować osobnych dostawców o różnych standardach dokumentacji. Ponieważ Japonia kupuje najpierw stabilność i identyfikowalność, a dopiero potem cenę, taka konsolidacja jest tym, gdzie relacja zaopatrzeniowa zyskuje swoją wartość — i tym, gdzie udokumentowany, butikowy dostawca ma przewagę nad większym, który traktuje Japonię jako po prostu kolejne miejsce docelowe eksportu.