Dwa niedawne zapytania o markę własną, jedno z Jordanii, drugie z Arabii Saudyjskiej, specyfikowały to samo: arabski i angielski na opakowaniu. W Zatoce to nie preferencja, lecz reguła, a reguła ma swój kształt. Ten artykuł przedstawia, czego norma etykietowania krajów Zatoki wymaga na pakowanej herbacie i jak zaplanować projekt graficzny, aby pierwszy druk był tym właściwym.
Arabski jest językiem etykiety
GSO 9, norma Organizacji Normalizacyjnej Zatoki dotycząca etykietowania pakowanej żywności, wymaga, aby informacje obowiązkowe na opakowaniu żywności były podane po arabsku. Angielski lub inny język można dodać obok; nie może on go zastąpić. A wersja arabska nie jest streszczeniem — musi być pełna i równoważna temu, co drugi język mówi o danych obowiązkowych.
W Arabii Saudyjskiej normę stosuje SFDA, która ją przyjmuje i dodaje własne wymagania; pozostali członkowie Rady Współpracy Zatoki stosują ją przez własne organy. Dla właściciela marki praktyczny wniosek jest wszędzie ten sam: to wersja arabska etykiety musi być poprawna, a angielska stoi obok.
Dane
Informacje obowiązkowe podążają za znaną strukturą etykiety żywności. Nazwa produktu. Wykaz składników w malejącej kolejności udziału, z dodatkami nazwanymi w dozwolony sposób. Zawartość netto. Nazwa i adres producenta, pakującego lub importera jako podmiotu odpowiedzialnego. Kraj pochodzenia, podany wyraźnie i w sposób, którego nie da się usunąć. Oznaczenie daty w przepisanej formie. Warunki przechowywania, gdy produkt ich potrzebuje. Identyfikacja partii.
Dla pudełka herbaty to niedługa lista, ale każdy jej punkt musi być obecny po arabsku i rozmieszczony czytelnie. Przepisy o wartości odżywczej i inne przepisy uzupełniające organu krajowego sprawdza się względem kraju przeznaczenia na początku projektu, zamiast je zakładać.
