رفتن به محتوا
TeraVella
همه مقالات

میوه خشک برای ژاپن و کره جنوبی: خریداران نخست چه می‌پرسند

۳۰ شهریور ۱۴۰۵TeraVella5 دقیقه مطالعه
میوه خشک برای ژاپن و کره جنوبی: خریداران نخست چه می‌پرسند

صادرکنندگانی که کسب‌وکار میوه خشک خود را در اروپا ساخته‌اند، اغلب ژاپن و کره جنوبی را مقصدهای بعدی همان محصول می‌بینند. فرض معقولی است و بارها نادرست از آب درمی‌آید، آن هم به دلیلی مشخص و قابل‌پیشگیری: قواعد افزودنی در این بازارها گونه‌ای از قواعد اروپایی نیست. دست‌کم در یک نکته مهم با فاصله‌ای زیاد سخت‌گیرانه‌تر است، و این فاصله چنان بزرگ است که محصولی کاملاً قانونی در اروپا می‌تواند غیرقابل‌ورود باشد.

عددی که تأمین‌کنندگان اروپایی را غافلگیر می‌کند

ژاپن برای سولفیت در میوه خشک، به‌جز کشمش، حد باقی‌مانده ۰.۳۵ گرم بر کیلوگرم — یعنی ۳۵۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم — بر حسب دی‌اکسید گوگرد تعیین کرده است. این را کنار اتحادیه اروپا بگذارید که در آن میوه خشک روشن مانند زردآلو و انگور سفید اکنون تا سقف ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم مجاز است.

نتیجه مستقیم است. زردآلوی خشکِ گوگردزده‌ای که در میانه بازه اروپایی تولید شده باشد در ژاپن مورد مرزی نیست؛ چند برابر حد مجاز است. این موضوع به بازرس سخت‌گیرتر یا مأمور گمرک دشوار ربطی ندارد. سطح مجاز متفاوت است، و هیچ حجمی از مستندات محصولی را با حدی که از آن فراتر رفته منطبق نمی‌کند.

از همین‌جا برمی‌آید که در این بازارها پرسش افزودنی نخستین پرسش است، نه جزئیاتی از مشخصات که بعداً حل شود. تأمین‌کننده‌ای که گفت‌وگوی ژاپنی را بدون دانستن سطح سولفیت محصول خودش آغاز می‌کند، هنوز در موقعیتی نیست که به تنها پرسش مهم پاسخ دهد.

واردات به ژاپن در عمل چگونه پیش می‌رود

واردکنندگان فرم اظهار واردات مواد غذایی را به بخش بازرسی بهداشت غذا در ایستگاه قرنطینه وزارت بهداشت، کار و رفاه تسلیم می‌کنند. محموله‌هایی که برای بررسی انتخاب می‌شوند در انبار گمرکی تعیین‌شده بازرسی می‌شوند، مأموران برای آزمایشگاه نمونه برمی‌دارند، و پس از آنکه ایستگاه قرنطینه انطباق را تأیید کرد ورود مجاز می‌شود.

دو نکته عملی برای تأمین‌کننده از این روند بیرون می‌آید. نخست اینکه آزمون پیش از حمل باید همان چیزی را پوشش دهد که واقعاً آزموده می‌شود؛ یعنی گفت‌وگو درباره دامنه آزمون پیش از حرکت کالا به واردکننده مربوط است نه پس از نمونه‌برداری. دوم اینکه بازرسی وقتی انجام می‌شود که کالا در ژاپن و زیر نظارت گمرکی است، پس رد شدن به شکلی هزینه‌زاست که رد شدن در مبدأ نیست. هر چیزی که پیش از حمل قابل راستی‌آزمایی است باید راستی‌آزمایی شود.

برچسب‌گذاری کارگاه جداگانه‌ای است. میوه خشک بسته‌بندی‌شده‌ای که در ژاپن فروخته می‌شود برچسب اجباری دارد شامل افزودنی‌ها، اطلاعات آلرژن و جزئیات ترکیب و مبدأ، و افزودنی‌ها به ترتیب نزولی مقدار فهرست می‌شوند. این کار به زبان محلی است و واردکننده در موقعیت انجامش قرار دارد — اما به‌تمامی به داده ترکیب متکی است که تأمین‌کننده می‌دهد، و تأخیرها معمولاً از همین‌جا شروع می‌شود.

کره جنوبی: ثبت واحد تولیدی و آستانه اظهار پایین

کره ایمنی غذای وارداتی را زیر چارچوبی اختصاصی اداره می‌کند: قانون ویژه مدیریت ایمنی غذاهای وارداتی، که ثبت پیشینی واحدهای تولیدی خارجی را برای برخی دسته‌ها آورد و به MFDS مبنای قانونی داد تا در برابر واحدهایی که از بازرسی میدانی سر باز می‌زنند اقدام کند. اینکه محصولی معین در دسته‌ای می‌افتد که تأمین از واحد ثبت‌شده را لازم می‌کند، چیزی است که باید برای همان محصول، زود، با واردکننده روشن شود — پرسشی نیست که از دانش عمومی پاسخ بگیرد، و تأمین‌کننده‌ای که حدس می‌زند به‌جای حل مسئله مسئله می‌سازد.

در برچسب‌گذاری، آستانه‌ای که دانستنش ارزش دارد این است که دی‌اکسید گوگرد بالاتر از ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم باید اظهار شود. این یک قاعده اظهار است نه سطح مجاز، و سطح مجاز برای یک میوه خشک معین موضوعی جداست که باید محصول‌به‌محصول تأیید شود. ترجیح می‌دهیم همین را صریح بگوییم تا عددی نقل کنیم که پشتش نمی‌ایستیم.

این خریداران جز انطباق چه چیزی را می‌سنجند

هر دو بازار در چیزهایی سخت‌گیرند که خریدار اروپایی ثانویه می‌داندشان. یکنواختی ظاهر بیشتر اهمیت دارد؛ تفاوت رنگ یا اندازه قطعه‌ای که در یک محموله عمده‌فروشی اروپایی بی‌اشاره می‌گذرد، اینجا پرسش برمی‌انگیزد. کیفیت عرضه بسته‌بندی با معیار بالاتری سنجیده می‌شود، از جمله اینکه بسته پس از حمل چگونه دیده می‌شود نه هنگام پرشدن.

کامل‌بودن مستندات مانند معرفی‌نامه شخصیت خوانده می‌شود. تأمین‌کننده‌ای که بدون پیگیری یک بسته داده کامل و سازگار می‌فرستد، چیزی درباره شیوه کارش گفته است، و این تصویر در هر دو بازار در گفت‌وگوی تجاری وزن دارد. عکسش هم به همان اندازه درست است و جبرانش دشوارتر.

چرا سبد بدون افزودنی پرونده را ساده می‌کند

جایی که سولفیت به کار نرفته باشد، حد باقی‌مانده چیزی برای سنجیدن ندارد و هرگز به آستانه اظهار نزدیک نمی‌شویم. همین در یک گام بزرگ‌ترین منبع اصطکاک در این دو بازار را برمی‌دارد. بقیه را برنمی‌دارد — اظهار واردات، برچسب به زبان محلی، انتظارات مایکوتوکسین و باقی‌مانده، و پرسش‌های ثبت مخصوص هر دسته همگی می‌مانند — پس پرونده را ساده می‌کند نه بسته.

خط میوه خشک TeraVella به‌حکم فرایند همین‌گونه ساخته شده، نه به‌عنوان راهبرد بازار. چیپس میوه ما در دمای پایین و در واحد زمین‌گرمایی ما در Sındırgı خشک می‌شود و فقط میوه است و هیچ چیز دیگر: بدون شکر افزوده، بدون نگهدارنده، بدون رنگ افزودنی، بدون سولفیت. تولید زیر ISO 9001 و ISO 22000 با ردیابی در سطح بچ انجام می‌شود و جز این دو گواهی دیگری نداریم. مشخصات، داده مواد تشکیل‌دهنده و آلرژن و گواهی آنالیز را در صورت درخواست می‌دهیم و آزمون مایکوتوکسین و باقی‌مانده را در همان پنجره تولید برنامه‌ریزی می‌کنیم نه پس از آن. حجم، قالب و قیمت در مرحله پیشنهاد قیمت نهایی می‌شود، و هرجا الزام یک بازار از توان ما بیرون باشد همان ابتدا می‌گوییم، به‌جای آنکه بگذاریم در انبار گمرکی سر باز کند.

#واردات غذا به ژاپن#ایمنی غذای کره جنوبی#صادرات میوه خشک#حدود سولفیت#انطباق افزودنی‌ها#تأمین بنگاه‌به‌بنگاه

پرسش‌های متداول

آیا می‌توان میوه خشکِ منطبق با اتحادیه اروپا را بدون تغییر به ژاپن فرستاد؟
چنین فرضی امن نیست. ژاپن برای سولفیت در میوه خشک، به‌جز کشمش، حد باقی‌مانده ۰.۳۵ گرم بر کیلوگرم بر حسب دی‌اکسید گوگرد تعیین کرده است — بسیار پایین‌تر از سطوحی که اکنون در اتحادیه اروپا برای میوه‌های روشن مانند زردآلو مجاز است. پس محصولی که در اروپا کاملاً قانونی است می‌تواند از حد ژاپن فراتر برود، و همین پرسش افزودنی را به نخستین پرسش تبدیل می‌کند نه یک جزئیات.
واردات به ژاپن در عمل چگونه انجام می‌شود؟
واردکننده فرم اظهار واردات مواد غذایی را به بخش بازرسی بهداشت غذا در ایستگاه قرنطینه وزارت بهداشت، کار و رفاه تسلیم می‌کند. محموله‌های انتخاب‌شده در انبار گمرکی تعیین‌شده بازرسی می‌شوند، نمونه برای آزمایشگاه برداشته می‌شود و پس از تأیید انطباق ورود مجاز می‌شود. پیامد عملی برای تأمین‌کننده این است که آزمون پیش از حمل باید با آنچه آزموده خواهد شد بخواند.
کره جنوبی چه تفاوتی دارد؟
کره بر پایه قانون ویژه مدیریت ایمنی غذاهای وارداتی عمل می‌کند که برای برخی دسته‌ها ثبت پیشینی واحدهای تولیدی خارجی را در بر دارد و به MFDS مبنایی می‌دهد تا در برابر واحدی که از بازرسی سر باز می‌زند اقدام کند. در برچسب‌گذاری، دی‌اکسید گوگرد بالاتر از ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم باید اظهار شود. اینکه کدام الزام ثبت بر محصولی معین بار می‌شود باید برای همان محصول تأیید شود نه فرض.
آیا این بازارها به چیزی فراتر از انطباق اهمیت می‌دهند؟
به‌طور مداوم بله. هر دو در یکنواختی ظاهر و کیفیت عرضه بسته‌بندی چنان سخت‌گیرند که تأمین‌کننده خوگرفته به خرده‌فروشی اروپایی را غافلگیر می‌کنند، و هر دو کامل‌بودن مستندات را نشانه‌ای درباره خودِ تأمین‌کننده می‌خوانند نه تشریفات. درست‌بودن پرونده بخشی از تصویر تجاری است، نه چیزی جدا از آن.
آیا محصول بدون افزودنی مسئله را برطرف می‌کند؟
همین یک مسئله را برطرف می‌کند. جایی که سولفیت به کار نرفته باشد، حد باقی‌مانده چیزی برای سنجیدن ندارد و به آستانه اظهار هم نزدیک نمی‌شویم. اما اظهار واردات، برچسب به زبان محلی و دیگر الزامات این دو بازار سر جای خود می‌مانند؛ پس پرونده ساده می‌شود نه بسته.
TeraVella برای این بازارها چه فراهم می‌کند؟
مشخصات محصول، داده مواد تشکیل‌دهنده و آلرژن، و گواهی آنالیز در صورت درخواست، همراه با برنامه‌ریزی آزمون مایکوتوکسین و باقی‌مانده در همان پنجره تولید. چیپس میوه ما فقط میوه است، بدون شکر افزوده، نگهدارنده یا رنگ افزودنی. تولید زیر ISO 9001 و ISO 22000 است و جز این دو گواهی دیگری نداریم. حجم و قیمت در مرحله پیشنهاد قیمت نهایی می‌شود.

مواد اولیه مرتبط را ببینید

مطالب مرتبط

بیایید ماده مناسب نیاز شما را پیدا کنیم

ما شما را با مواد گیاهی مناسب و مستندات فنی کامل برای فرمولاسیونتان همراه می‌کنیم.

تماس بگیرید