De sulfietlimieten voor gedroogd fruit staan al zo lang stil dat de meeste specificaties ze als meubilair behandelen. Daar komt een eind aan. In september 2026 stuurde de Europese Commissie een ontwerpvoorstel rond over de toegestane toepassingen en gebruiksniveaus van zwaveldioxide en sulfieten (E 220-228), en de getallen erin zijn geen kleine bijstelling. Sommige categorieën verliezen de helft van hun speelruimte, andere bijna alles.
Wat er in het ontwerp staat
Het voorstel volgt op de geactualiseerde blootstellingsbeoordeling van EFSA voor zwaveldioxide en sulfieten, gepubliceerd in november 2025. In het rondgestuurde ontwerp dalen gedroogde abrikozen van 2.000 naar 1.000 mg/kg en gedroogde witte druiven van 2.000 naar 800 mg/kg. Gedroogde perziken gaan van 2.000 naar 300 mg/kg, gedroogde bananen van 1.000 naar 300, gedroogde appels en peren van 600 naar 300. Gedroogde mango en ananas komen op 300 mg/kg, gedroogde kokos op 50. De restcategorie voor overig gedroogd fruit daalt van 500 naar 150 mg/kg. De bestaande vermelding voor gedroogde vijgen wordt zonder vervanging geschrapt.
Twee daarvan verdienen een tweede blik. Dat perziken het grootste deel van hun toegestane gehalte kwijtraken is geen aanscherping maar een andere procesvraag. En de restcategorie weegt zwaarder dan haar saaie naam suggereert, want daar belandt alles wat niet apart is vermeld.
Wat nog niet vaststaat
Er is geen invoeringsdatum en geen overgangstermijn gepubliceerd. De consultatiefase liep tot eind september 2026, en een ontwerp van dit type gaat normaal langs overleg met de lidstaten en een toetsingsperiode voordat het van toepassing wordt, meestal met een overgangsvenster voor bestaande voorraad. Dat is het eerlijke beeld, en het is de moeite waard om het hardop te zeggen: wie vandaag een nalevingsdeadline noemt, verzint die. Wat wél te plannen valt, is de richting, die duidelijk is, en de omvang, die nu op papier staat.
De zin in de specificatie die ongemerkt meeschuift
Dit is het onderdeel dat deze week een controle waard is. Veel inkoopspecificaties noemen helemaal geen SO2-waarde. Ze stellen dat het product moet voldoen aan de geldende wetgeving, of woorden van gelijke strekking. Die formulering is handig tot de wetgeving verandert; vanaf dat moment verandert de specificatie er geruisloos in mee — terwijl de retailklant, wiens eigen briefing mogelijk een vast getal noemt, niet meebeweegt.
De omgekeerde fout is een specificatie die 2.000 mg/kg voor abrikozen hard vastlegt. Die beweegt juist helemaal niet en wordt niet-conform op de dag dat een nieuw niveau geldt. Geen van beide schrijfwijzen is principieel fout; beide vragen om een besluit in plaats van een aanname. De nuttige oefening is uitzoeken wat het product dat u daadwerkelijk koopt vandaag bevat. Heel veel partijen zitten ruim onder het wettelijke plafond, en waar dat zo is verandert de voorgestelde verlaging niets aan het product, alleen aan de papieren eromheen.
Waar de druk in de praktijk terechtkomt
Minder toegestaan sulfiet raakt eerst het uiterlijk en de kleurstabiliteit, niet de veiligheid. Zwavel doet zijn zichtbare werk bij lichtgekleurd fruit, en juist daarom dragen abrikozen, witte druiven, perziken en appels nu de hoogste gehalten en krijgen ze de scherpste verlaging voor de kiezen. Een lager plafond betekent donkerder fruit over dezelfde bewaartermijn, of een korter venster waarin het fruit er nog uitziet zoals het schap verwacht. Wie zijn product op heldere kleur positioneert, moet dat gesprek nu voeren, want er gaat een seizoen overheen en geen week.
De tweede druk ligt op etikettering en drukwerk. Zwaveldioxide en sulfieten zijn boven 10 mg/kg declaratieplichtig. Een herformulering die een product onder die drempel brengt, of een leverancierswissel die de behandeling verandert, raakt meteen de ingrediëntendeclaratie — en drukdoorlooptijd is de post die het vaakst wordt vergeten wanneer een regelwijziging vanaf een deadline achterstevoren wordt gepland.
De positie van een product dat het nooit gebruikte
Er is een categorie gedroogd fruit waarvoor dit hele dossier administratieve achtergrondruis blijft: product dat zonder enige zwavelbehandeling wordt gemaakt. Een maximumgehalte regelt hoeveel van een additief aanwezig mag zijn. Wordt het additief niet gebruikt, dan bindt geen enkel niveau en verandert geen enkele verlaging iets.
Daar staat onze eigen lijn gedroogd fruit. De fruitchips van TeraVella worden bij lage temperatuur gedroogd in onze geothermische fabriek in Sındırgı en verpakt als fruit en niets anders: geen toegevoegde suiker, geen conserveermiddelen, geen kleurstoffen, geen sulfiet. Het assortiment omvat appel, banaan, vijg, perzik, aardbei, sinaasappel, mandarijn, watermeloen, drakenfruit, aronia en tomaat, met ongeveer twaalf maanden houdbaarheid in consumentenverpakking. De productie loopt onder ISO 9001 en ISO 22000, met traceerbaarheid per batch en een analysecertificaat op aanvraag; verdere certificering hebben we niet en dat zeggen we liever dan het te laten vervagen. Volumes, verpakkingsformaten en prijzen worden in de offertefase vastgelegd, omdat het eerlijke antwoord bij een private-labelproject afhangt van formaat, volume en bestemming.
Dat alles maakt ongezwaveld product nog niet het juiste antwoord voor elk kanaal. Gezwaveld fruit blijft om goede commerciële redenen de standaard in de reguliere retail, en dit voorstel verandert dat niet. Maar staat een assortiment al op een korte ingrediëntenlijst, dan is de komende wijziging iets om te volgen in plaats van iets om op te vangen.
