یک امولسیفایر طبیعی بیش از نگهداشتن روغن و آب در کنار هم انجام میدهد — بافت، حس لمسی و عمر مفید یک امولسیون آرایشی را تعریف میکند. با این حال امولسیفایرهای با منشأ طبیعی متفاوت از سورفکتانتهای سنتزی که بسیاری از فرمولاتورها با آنها آموختند رفتار میکنند، و رفتار یکسان با آنها سریعترین مسیر به یک بچ جداشده است. این مقاله دستههای اصلی را ترسیم میکند، فیزیکی را که بر آنها حاکم است توضیح میدهد و راهی عملی برای آزمون پایداری ارائه میدهد.
دستههای اصلی
امولسیفایرهای طبیعی و مشتقشده از طبیعت در چند خانواده قرار میگیرند که هر یک خصلت خود را دارد:
| خانواده | نمونه INCI | کاربرد معمول |
|---|---|---|
| استرهای اسید چرب | Glyceryl Stearate | پایه O/W، بدنه و ساختار |
| فسفولیپیدها | Lecithin | سامانههای W/O و بلور-مایع |
| استرهای قند | Sucrose Stearate، استرهای سوربیتان | O/W ملایم، حس نرم روی پوست |
| آلکیل پلیگلوکوزیدها | Cetearyl Glucoside، Coco-Glucoside | سامانههای O/W خودامولسیونشونده |
بیشتر آنها گیاهیاند و اغلب با یک الکل چرب مانند ستئاریل الکل جفت میشوند تا گرانروی ساخته و سطح مشترک تقویت شود.
HLB و چرایی هدایت انتخاب توسط آن
هر امولسیفایر مقدار HLB دارد که توازن میان بخشهای آبدوست و روغندوست آن را توصیف میکند. HLB بالاتر امولسیونهای روغندرآب را ترجیح میدهد؛ HLB پایینتر آبدرروغن را. هر روغن نیز یک HLB موردنیاز دارد، و تطبیق HLB ترکیبی سامانه امولسیفایر با آن نیاز یک نقطه شروع منطقی میدهد. با امولسیفایرهای طبیعی عدد HLB یک راهنماست نه یک تضمین، زیرا سازوکار پایدارساز تنها کشش سطحی نیست.
