Το πλιγούρι φτάνει στους περισσότερους αγοραστές εξαγωγών ως μία λέξη σε έναν τιμοκατάλογο. Στη χώρα που το παράγει σε κλίμακα, είναι τουλάχιστον δύο προϊόντα με διαφορετικά ονόματα, διαφορετικές χρήσεις και διαφορετικούς πελάτες — και ένας αγοραστής που παραγγέλνει το λάθος το ανακαλύπτει στην πειραματική κουζίνα αντί στην παραλαβή.
Τι είναι το πλιγούρι
Το πλιγούρι είναι σιτάρι ολικής άλεσης που έχει παρβρασθεί, στεγνωθεί και σπάσει. Ο παρβρασμός είναι το καθοριστικό βήμα: ο κόκκος μαγειρεύεται πριν σπάσει, οπότε το τελικό προϊόν είναι εν μέρει μαγειρεμένο ήδη και χρειάζεται μόνο σύντομο βράσιμο ή μούλιασμα για να είναι έτοιμο. Αυτό το διαχωρίζει από το απλό σπασμένο σιτάρι, το οποίο δεν έχει ποτέ μαγειρευτεί και συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά στο τηγάνι.
Είναι βασικό προϊόν διατροφής σε όλη την Τουρκία και την ευρύτερη περιοχή, παραγόμενο βιομηχανικά, και εμπορεύσιμο σε βαθμούς που η εγχώρια αγορά έχει ονομάσει για το σε τι χρησιμεύουν.
Το χοντρό και το λεπτό είναι διαφορετικά προϊόντα
Το χοντρό πλιγούρι — πιλαβλίκ στα τουρκικά, κυριολεκτικά «για πιλάφι» — είναι ο μεγαλύτερος βαθμός. Τα κομμάτια είναι αρκετά μεγάλα ώστε να μαγειρεύονται και να σερβίρονται ολόκληρα, ως πιλάφι, συνοδευτικό ή βάση για ένα μπολ. Κρατά το σχήμα του και δίνει μια πικάντικη, ελαστική υφή.
Το λεπτό πλιγούρι — κιοφτελίκ, «για κιοφτέ» — σπάει πολύ πιο μικρό. Δεν μαγειρεύεται ως κόκκος· μουλιάζεται, και τα μαλακωμένα κομμάτια δένονται με άλλα υλικά σε ζύμη. Το κιοφτέ, το κισίρ και μια οικογένεια συγγενικών πιάτων εξαρτώνται από αυτή τη δεσμευτική συμπεριφορά, και λειτουργεί μόνο με τον λεπτό βαθμό.
Τα δύο δεν είναι εναλλάξιμα προς καμία κατεύθυνση. Το χοντρό πλιγούρι σε μια συνταγή κιοφτέ δεν θα δέσει. Το λεπτό πλιγούρι μαγειρεμένο ως πιλάφι γίνεται χυλός. Ένας σχεδιαστής συνταγών που αντιμετωπίζει το πλιγούρι ως ένα συστατικό και παραγγέλνει ό,τι προσφέρεται το ανακαλύπτει την πρώτη φορά που το προϊόν δοκιμάζεται, κάτι που είναι αργά.